Anne Christina Faber: ‘Intersectoneel feminisme heeft mijn blik op politiek veranderd’

Anne Christina (hen/hun) is 27 jaar, woont in Kampen met hun partner en twee honden. Hen is geboren en getogen op Ameland en kwam via Zwolle in 2020 in Kampen te wonen. Hen is docent bij ProDemos, waar hen lesgeeft aan leerlingen en studenten over democratie en de rechtstaat. Anne Chrstina is kandidaat om voor de tweede keer verkozen te worden als raadslid.

Tekst: Vincent Heerink & Julia Matser

Hoe ben je politiek actief geworden?

‘Als kind was ik al gevoelig voor onrecht. Toen er iemand uit mijn basisschoolklas gepest werd, stapte ik op pesters af om het te stoppen. Die solidariteit leidde nog niet meteen tot politieke interesse. Tot ik tijdens de corona lockdowns podcasts ging luisteren – van Jameela Jamil en Damn Honey – en boeken ging lezen over intersectioneel feminisme. Die nieuwe blik gaf me woorden voor wat ik daarvoor al voelde en ik realiseerde me: alles is politiek. Ik ging ook met een nieuwe blik naar de politiek zelf kijken. Tot die tijd zag ik politiek vooral als iets voor mannen, terwijl met verschillende mensen aan tafel besluiten inclusiever en dus beter worden. Ik zat in die tijd in een linkse bubbel en daarom verraste de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen me. Ik besloot: er moet iets veranderen, dus ik werd lid bij GroenLinks en Bij1.’

En hoe zette je toen de stap naar de gemeenteraad?

‘Snel na mijn lidmaatschap kreeg ik van GroenLinks Kampen en DWARS een berichtje met de uitnodiging om eens koffie te gaan drinken. Ik ging bij DWARS in het bestuur van Overijssel, sloot me aan bij de fractie van GroenLinks Kampen en deed de cursus ‘kandidaat voor de raad’ van Stem op een Vrouw. Ik leerde dat je in de raad op een hele directe manier impact maken. Bovendien was de representatie van vrouwen en jonge mensen in de Kampense politiek bijzonder laag. Dus moest ik daad bij woord voegen: ik had de omstandigheden waarin het mogelijk was om voor de gemeenteraad te gaan én ik zorg voor een hoop meer diversiteit in de raad, dus meldde ik me aan. Ik kwam op plek twee van de lijst en heb de afgelopen vier jaar in de raad gezeten.’

Zo, dat ging snel!

‘Ja, ik had zelf verwacht dat ik op plek zes of zeven zou komen, maar de kandidatencommissie waardeerde mijn vuur. Ik ben heel blij dat zij kozen om ruimte te creëren voor een jong persoon.’

Hoe divers is de Kampense raad?

‘In onze raad van 31 personen is de gemiddelde leeftijd 55. Er zitten zes vrouwen in de raad en er is één raadslid van kleur. Als non-binair, queer en autistisch persoon is mijn aanwezigheid al bijna genoeg voor een stukje systeemverandering. Dat er een non-binair raadslid was in Kampen, stond zelfs op de voorpagina van de lokale krant. Gelukkig heb ik daar vooral positieve reacties op gehad.’

Waar leidt het gebrek aan diversiteit toe?

‘Een goed voorbeeld is ons prachtige stadspark.  Het is daar ‘s nachts pikdonker en het is zo ingericht dat het overdag ook niet altijd veilig voelt. Dat zijn politieke keuzes geweest door vooral witte, oudere mannen. Als er meer verschillende mensen aan tafel zitten, waren waarschijnlijk andere keuzes gemaakt.’   

Hoe divers zijn de inwoners van Kampen?

‘Kampen is christelijk, maar er is ook een grote Turkse, Eritrese en jonge queer gemeenschap. Ondertussen hebben we in de raad nog steeds een ambtsgebed, dat betekent dat we voor het begin van de vergadering samen bidden. Ik heb daar moeite mee.’

Is het ingewikkeld om queer en non-binair te zijn in een zeer christelijke raad en college?

‘We kwamen in een coalitie met SGP, CDA, ChristenUnie en een lokale afsplitsing van de SP. Ik vind het fundamenteel problematisch dat SGP mijn bestaansrecht ontkent, maar ik ga er pragmatisch mee om. We hebben afgelopen zomer de tweede Pride in Kampen georganiseerd en daar ben ik fucking trots op. Het was niet gemakkelijk vanuit het gemeentehuis en ik denk dat mijn aanwezigheid als raadslid daarbij heeft geholpen.’

Hoe combineer jij je activisme met politiek?

‘Toen ik net politiek actief was, ging ik veel naar protesten toe. Ik wilde mijn stem op zo veel mogelijk plekken laten horen. Dat gaf mij het imago van een activistische politicus. Ondertussen zaten we in Kampen wel in het college. Ik kom natuurlijk niet met een actiebord naar de raad, maar het argument “zo hebben we het hier altijd gedaan” gaat er bij mij niet in. Het blijft wel een zoektocht om mijn activistische idealen aan het politieke werk te koppelen. Soms vind ik het iets te gezellig in de raad, van mij mag er wel wat meer dualiteit (dat de fractie apart opereert van het college, red.) en wat meer frictie zijn. Nu zegt iedereen wel dat ze armoede en woningnood willen oplossen, maar door de manier waarop we vergaderen komen de verschillen in de manier waarop nog te weinig boven.’

Hoe ga je te werk als activist terwijl je in de coalitie zit?

‘Ik noem mezelf een idealistische pragmatist. Mijn basis zijn mijn idealen en kernwaarden, maar ik erken dat het onhaalbaar is om die te bereiken in vier jaar tijd. Daarom kijk ik naar: hoe kunnen we beginnen met de juiste veranderingen. Armoede is een effect van ons kapitalistisch systeem, en alhoewel alle raadsleden in Kampen zeggen het uit te willen bannen, blijft de achterliggende oorzaak onbesproken. Tegelijkertijd ben ik pragmatisch: een van de uitingen van armoede is menstruatie-armoede, dus pleitte ik ook voor menstruatie-uitgiftepunten, die we inmiddels al zo’n drie jaar door de hele gemeente hebben.’

Waar wil je je de komende vier jaar voor inzetten?

;Ik wil dat er een goede inclusieagenda wordt opgesteld en ik wil controleren of de besluiten die we de afgelopen vier jaar hebben gemaakt goed worden uitgevoerd. Er zijn nog nooit zo veel besluiten genomen als de afgelopen collegeperiode, dus het is belangrijk dat het niet bij woorden blijft, maar dat die besluiten ook goed worden uitgevoerd.’

Tot slot, waarom ben je aangesloten bij LinksBoven?

‘Mijn kernwaarden zijn gelijkwaardigheid, solidariteit en eerlijkheid, en dat zag ik telkens terugkomen bij LinksBoven. Ook het pacifisme bij LinksBoven spreekt me aan. Ik geloof niet in geweld, behalve als vorm van verzet tegen een koloniale macht. Ik zie niet voor me hoe we met meer wapens conflicten op gaan lossen. De beginselen voor de nieuwe partij zijn net vastgesteld en de komende jaren gaan cruciaal zijn voor welke partij wij worden. Ik wil daar invloed op uitoefenen en dat kan door lid te worden van LinksBoven, dus doe ik dat!’