Sipan Kelani #4 Apeldoorn

Soms vergeet ik hoe onwerkelijk het allemaal is. Dat ik, als kandidaat, impliciet de vraag mag stellen: vertrouw jij mij om je te vertegenwoordigen?

En tegelijk weet ik hoe beladen die vraag kan zijn. Want ongeacht de mooie beloftes, brede glimlachen en flitsende campagnes, is het niet de slogan die sentiment beïnvloed, maar de dagelijkse praktijk. Het is die praktijk die bepaalt of mensen afkeer voelen of juist aanstekelijk vertrouwen. Voor wie het elke dag opnieuw moet uitzoeken, tussen werk, mantelzorg, school, rekeningen en wachtrijen, is politiek geen debat op televisie, maar iets dat je leven gemakkelijker maakt of juist zwaarder.

Als we die praktijk beter wil begrijpen, moeten we soms kijken door de lens van ideeën. Want wat we “normaal” zijn gaan vinden, is nooit neutraal. Het is maar een idee dat bushaltes en verbindingen moeten verdwijnen voor efficiënter en rendabeler openbaar vervoer. Het is maar een idee dat wonen vooral een beleggingsobject is in plaats van een basis. Het is maar een idee dat goede zorg iets is wat je verdient, in plaats van een recht. En het is óók maar een idee dat politiek niet kan werken zoals het hoort te werken, alsof macht vanzelfsprekend is voor sommigen en ontoegankelijk voor anderen.

Maar ideeën kunnen veranderen. Sterker nog: dat is precies wat politiek hoort te doen. Idealistische politiek betekent voor mij niet wegdromen bij grote woorden, maar het herontwerpen van wat we als vanzelfsprekend accepteren. Het is de omwenteling van wat “nu eenmaal zo is” naar wat eerlijk, menselijk en haalbaar is. Niet omdat perfectie bestaat, maar omdat berusting ons niets oplevert.

Ik wil een politiek die weer herkenbaar wordt in de bus die wél rijdt, in de woning die betaalbaar blijft, in de zorg die beschikbaar is wanneer je haar nodig hebt. Een politiek die niet vraagt om blind vertrouwen, maar het verdient, stap voor stap, in de praktijk.